نقطه[1] ، نشانه‌ي توقف کامل و پايان جمله‌ي خبري يا انشايي است که بدون فاصله پس از آخرين حرف جمله مي‌آيد و با جمله ي بعدي يک حرف فاصله دارد.

در موارد زير به کار مي‌رود:

-          در پايان جمله‌ي خبري يا انشايي:

هنوز نگران است که ملکش با دگران است.

کار امروز را به فردا مفکن.

-          در مختصر نويسي اسامي و عنوان‌ها، پس از حرف يا حرف‌هاي نماينده‌ي آن‌ها:

ع. اقبال آشتياني(=عباس اقبال آشتياني)

س.م.م.(=سازمان ملل متحد)

ژ.ژ.روسو(=ژان ژاک روسو)

تبصره 1 ـ  در نقل قول مستقيم نقطه در پايان جمله و در داخل پرانتز مي‌آيد:

"در بحبوبه‌ي جنگ دوم  جهاني، قواي شوروي و انگليس، شهر انزلي را چند بار بمباران کردند."

تبصره 2- در موارد زير نيازي به افزودن نقطه نيست:

·         پس از ص(= صفحه)؛ قس(=قياس کنيد.)؛ نک(=نگاه کنيد)؛ رک(=رجوع کنيد)

·         پس از ش يا خ(=شمسي يا خورشيدي)؛ ق(=قمري)؛ م(=ميلادي)؛ هـ(= هجري)

·         پس از پانوشت‌هايي که به صورت جمله نيستند. داشته‌ايم.