پرسش

"عبارت‌اند از " درست است يا "عبارتند از"؟ چرا؟

پاسخ

شما بايد مواظب فشارهاي رواني باشيد که عموما شما را وادار به عبور مي‌نمايد که اگر عبور کنيم زودتر به شخص مصدوم مي‌رسيم و شايد او را نجات دهيم با گذر از رود.

1. امدادگران بايد مراقب فشارهاي روانيي باشند که آنان را وامي‌دارد، بي‌تدبير و به قيمت به خطر افتادن جانشان عمل کرده، براي نجات مصدوم اقدام نمايند.

فصل فاصله:"کتاب ارزشمند غلط ننویسیم از زمان انتشار (۱۳۶۶) تا کنون ، مورد توجه اهل فضل و بویژه اصحاب ویرایش قرار گرفته و تا به حال ضمن چاپهای متعدد ، نسخه های پرشماری - در حدود دهها هزار جلد - از آن به فروش رسیده است. غلط ننویسیم از همان آغاز با نقدهای متعددی روبه رو شد و شمار زیادی از زبان شناسان و ادیبان روزگار بر آن حاشیه و تعلیقه نوشتند.این کتاب ، اینک با گذشت نزدیک به دو دهه از انتشار آن ، همچنان یک اثر بالینی برای ویراستاران و نویسندگان به شمار می آید و هیچ ویراستاری نیست که از آن بی نیاز باشد.غلط ننویسیم، کمابیش یک متن آموزشی نیز محسوب می شود و کم نیستند استادانی که آن را به عنوان یک متن درسی به شاگردان خویش معرفی می کنند.

ویژگیهایی که به عرض رسید ، در کنار تحولاتی که در طی دو دهه در زبان فارسی رخ داده ، اقتضا می کند که مولف محترم ، جناب استاد ابوالحسن نجفی ، بار دیگر به چشم تامل در این اثر ارزشمند خویش بنگرند و چاپهای بعدی را با تجدید نظرهای تازه ای به بازار عرضه کنند. آنچه در پی می آید ، تاملاتی است در باب برخی از بخشهای کتاب که می تواند از جنس بلفضولیهای یک دانشجوی ساده ادبیات تلقی شود و هیچ نصیبی از صحت نداشته باشد."

ادامه را بخوانید

همين جور هم جست زدن از يک تخته سنگ ديگر ممکن است راه خوبي براي نمايش چالاکي شما باشد ولي براي آنها که ضعيف‌ترند سريعترين راه رگ به رگ شدن قوزک پا يا مو برداشتن آرنج باشد.

1. ؛ همچنين جست زدن بر روي تخته سنگ، شايد روشي براي نمايش چالاکي باشد، ولي براي اعضاي ضعيف‌تر گروه خطرناک است و ممکن است باعث رگ به رگ شدن پا يا مو برداشتن آرنج‌ها‌شان شود.

پرسش

می‌شود لطفاً درباره‌ی صرف افعال برای فاعل جمع توضیحی بیاورید. اگر فاعل جاندار نبود، آیا باید از فعل مفرد برایش استفاده کرد؟ یا این‌که با فعل جمع هم درست است؟ شکوفه‌ها لبخند مي‌زنند.

پاسخ

درباره‌ي مطابقت فعل با فاعل در زبان فارسي:

اگر فاعل جاندار باشد، فعل در جمع و مفرد با آن مطابقت مي‌کند: آن‌ها آمدند/ او آمد.

اگر فاعل جاندار نباشد؛ مطابق بودن يا مطابق نبودن فعل با فاعل هر دو درست است: برگ‌هاي درخت ريختند/برگ‌ها‌ي درخت ريخت. اما اگر در جمله از صنعت تشخيص(=جان‌بخشي) استفاده مي‌کنيم، بهتر است فعل با فاعلش مطابقت کند: شکوفه‌ها به زيبايي لبخند مي‌زنند.

در اسم جمع‌ها؛ مانند: مردم، لشگر و... فعل هم مي‌تواند جمع بيايد و هم مفرد: قافله به آرامي رهسپار شد./ مردم شاد شدند.

تقريبا هر سال کسي به هنگام عبور در اثر بي‌احتياطي و عدم اطلاع، کهولت و پيري و کودکان و نوجوانان کم تجربه در چنين مواقعي که نمي‌بايست از اين نهر‌ها عبور نمايند، غرق شده و در طول نهر به رودخانه کشيده شده‌اند.

1. تقريبا هر سال حادثه ای براي گروه‌هاي گوناگوني از مردم رخ مي‌دهد. گروهي به دليل بي‌احتياطي و کمي‌آگاهي، کهن‌سالان به دليل مشکلات خاص سنشان و کودکان از آن روي که کم‌تجربه‌ترند، از نهرها به گونه‌اي خطرساز عبور کرده، در نهرها مي‌افتند و در طول نهر، به رودخانه کشيده مي‌شوند.

پرسش

آيا به کار بردن فعل "مي‌باشد" درست است؟ با توجه به اين‌که اين فعل، معادلي به نسبت دقيق براي فعل "است" است،استفاده از آن چه لزومي دارد؟

پاسخ

با اين كه صائب حدود ۲۱ غزل دارد با رديف «مي‌باشد»، بعضي مي‌گويند فارسي نيست.

اما از جمله واژه‌هاي خيلي رسمي است. اين روزها احساس مي شود كه كاربرد آن سبك را به شدت رسمي و لحن را تصنعي مي كند.

پرسش

اگر تمام علايم قراردادی را نمادي از يک مجموعه مفاهيم بدانيم؛ چنان‌که علايم راهنمايي و رانندگي را مي‌توان به مجموعه‌اي گزاره‌ها تأويل کرد؛ علايم سجاوندي نيز براي موقعيت‌هايي طراحي شده‌اند که مي‌توان آن‌ها تأويل کرد.

آيا تاکنون مدلول‌هاي هريک از علايم بررسي شده است؟ (مثلا: (.) نقطه؛ جمله تمام شد. (،)؛ گزاره هنوز تمام نشده است و با عبارت يا واژه‌ي بعد کامل مي‌شود. (...)؛ قسمتي از گزاره حذف شده است و ...)

فکر مي‌کنم با دانستن مفهوم‌هاي دقيق هر يک از اين علايم بتوانيم  آن‌ها را به جا و سودمند‌تر به کار بريم. 

پاسخ

بله تلاش نویسندگان کتابهای آیین نگارش و رسم الخط در همه دنیا همین است. که مفهوم این نشانه ها را یکدست کنند. چندان اختلافی هم در این باب نیست. کتابهای معتبر در هر زبانی تقریباً موارد کاربرد نشانه های نگارشی را برای یاد اوری می نویسند و نه این که طرح تازه ای درافکنند.

 پاسخ

فارسیان همزه ی آخر واژه های عربی را تلفظ نمی کنند: حیا / بنا / ریا / اجرا / شهدا /
و در هنگام اتصال آنها به کلمه ی دیگر از صامت میانجی"ی" استفاده می کنند.
اجرای احکام / به جای اجراء احکام